Is Silvio Berlusconi een (wereld)probleem?

Fallare

In Italië is Silvio Berlusconi, mediamagnaat, miljardair en minister president, over het algemeen een gevierd man met veel aanzien als zakenman en politicus. Meer dan eens is hij tot minister president verkozen (van 2001 tot 2006, van 1994 tot 1995 en sedert mei 2008 tot heden). In 1977 werd hij nog geridderd als Ordine al Merito del Lavoro voor zijn verdiensten als zakenman en ondernemer.

In schril contrast tot zijn niet aflatende populariteit onder een groot deel van de Italianen staat zijn impopulariteit onder de overige westerse regeringen, de media en grote delen van de bevolkingen. Men is van mening dat Berlusconi brutaal, onbeleefd, corrupt, beledigend, totalitair en vooral te ‘rechts’ is. Bovendien zou Berlusconi de televisie media domineren met zijn bedrijf Mediaset.

Om met het laatste te beginnen:

Onlangs werd er in het Europese Parlement nog nipt, met slechts drie stemmen in het voordeel van Berlusconi een resolutie tegen Berlusconi weggestemd die zijn ‘mediamacht’ aan de kaak moest stellen. De resolutie was met name, de liberalen uitgezonderd, ingebracht ter stemming door uiterst linkse krachten binnen het Europese Parlement. Dit beeld trekt zich door in de windrichting van waaruit de meeste kritiek op Berlusconi te horen is. Zonder uitzondering komt dit uit de politiek linkse hoek.

De vraag is of Berlusconi daadwerkelijk zoveel mediamacht heeft en de media, zoals de kritiek aangeeft heeft gemonopoliseerd. In werkelijkheid ligt dit wat genuanceerder. Berlusconi is eigenaar van drie van de zeven grote zenders. Van de overige zenders zijn er drie in handen van de staat (RAI). De laatste grote zender, plus nog een flink aantal thema zenders met aanzienlijk minder marktaandeel zijn in onafhankelijke handen. Rai en Mediaset halen samen 90% van de kijk- en luistercijfers en 95% van de (reclame) inkomsten binnen. De staatszenders van RAI hebben een marktaandeel van circa 49%. Het marktaandeel van Mediaset bedraagt circa 38%.

De kritiek richt zich erop dat de staatszenders ook door Berlusconi gedomineerd zouden worden aangezien hij als minister president eveneens over deze staatszenders zou gaan. Vanuit de monden van andere Europese landen klinkt deze kritiek onwaarschijnlijk. Het is immers geen geheim dat de media maar ook de geschreven pers in veruit de meeste West Europese landen politiek links geörienteerd zijn. In Nederland hebben de critici veruit het meeste boter op het hoofd aangezien men alhier de met name linkse media op ongekende wijze sponsort en subsidieert. De invloed van de regering op de staatsmedia blijkt alleen een probleem te zijn als deze regering niet links is.

In andere zeer opvallende gevallen van het beïnvloeden van de publieke opinie zwijgt de media nadrukkelijk. Zo vernemen we in Nederland, via de nog altijd zeer linkse staatsmedia niets van de wijze waarop Barack Hussein Obama en zijn regering pogingen ondernemen om de rechtse zender Fox News uit het medialandschap te stoten. Net zo min als de Europese media u in kennis stelt van de (deels zeer goed geslaagde) pogingen van Chavez om de kritische media in Venezuela aan banden te leggen. Van deze selectiviteit zijn nog diverse andere voorbeelden te noemen.

Deze zeer selectieve en overdadige aandacht voor de vermeende media monopolisering door Berlusconi rechtvaardigt de conclusie dat u deze aantoonbare schendingen van de vrije nieuwsgaring en de inperkingen van de vrijheid van meningsuiting in andere landen en werelddelen niet verneemt omdat juist wij het moeten doen met een overwegend politiek links geörienteerde media. Een uitgesproken politiek linkse oriëntering die in Nederland, ook na hevige kritiek nog altijd even sterk is en waaraan voorlopig geen einde zal komen.

Over de onbeschoftheid van Berlusconi:

Het is zondermeer waar dat Berlusconi niet op zijn mond gevallen is. Zijn kritiek is zonder uitzondering hard te noemen. Voorbeelden te over. Anderzijds zijn zijn opmerkingen in veruit de meeste gevallen wel redelijk creatief en geestig te noemen. Zo beet hij onlangs nog een vrouwelijke oud-politica, Rosy Bindi toe dat ze mooier was dan intelligent. De vrouw in kwestie is niet erg aantrekkelijk, maar oordeelt u vooral zelf. Sommige beledigingen zijn bijzonder grof. Zo gaf hij aan dat het de Duitse Europarlementslid Martin Schulz niet zou misstaan de rol van kapo te vertolken in een Italiaanse film over de tweede wereldoorlog.

Het heeft vooral veel te maken met de Italiaanse mentaliteit. Schelden en beledigen zit in de Italiaanse cultuur verweven en is tot kunstvorm verheven. Veel ‘Wise Guy’ films zijn geënt op juist dit stukje van de Italiaanse mentaliteit. Ook in dit geval laat men het publiek graag een eenzijdig beeld zien. Wat u verneemt zijn doorgaans de beledigingen die Berlusconi uit, maar zelden de beledigingen aan het adres van Berlusconi zelf. Berlusconi is nationaal en internationaal de meest beledigde minister president sinds Mussolini, maar in de media zult u dit niet snel terugvinden.

Dit irriteerde ook Berlusconi zodanig dat hij in 2005 een boek heeft uitgegeven. Het boek is een verzameling van 500 beledigingen die tegenstanders van Berlusconi zich in vijf jaar tijd lieten ontvallen. De Berlusconi-haters bevinden zich voornamelijk onder journalisten, magistraten, zakelijke concurrenten en vooral, maar dat zal u niet verbazen, linkse politici. Ook in het geval van beledigingen aan het adres van Berlusconi gaat het er niet zachtzinnig aan toe. Een van de ergste beledigingen komt uit de mond van Antonio Di Pietro, een magistraat die tegen de corruptie strijdt. Hij zei: “Berlusconi is als aids: als je hem kent, mijd je hem.” Een lid van de oppositie probeerde nog beter te doen. Die insinueerde zelfs dat de president een vergissing van de natuur is: “Berlusconi is gek en antropologisch gezien behoort hij niet tot de rest van het menselijke ras.”

Wij als Nederlanders zijn het vleesgeworden poldermodel. Wij snappen dit stukje Italiaanse cultuur niet goed. Zodra een politicus hier tegen de kamervoorzitter zegt dat zij even moet dimmen, of van een oppositionele politicus zegt dat zij knettergek is dan staan de kranten daar dagenlang vol van. Voor Italianen zelf is het weinig opvallend. De gemiddelde Italiaan leeft niet als hij niet verschillende keren per dag iets heeft gevonden om op te kankeren. En dan het liefst met het opvallende schuddende omgekeerde handje met de duim, wijs en middelvinger samengeknepen tot punt waarmee men de beledigingen kracht bij zet.

Wat wij ook niet moeten vergeten is dat een gevierde zelfmade miljardair en een minister president in Italie nog iets voorstelt. Met name politici worden doorgaans in Nederland gezien als hans worst of tuttige belegen vrouwen, ook al zijn ze nog jong. Het heeft veel zo niet alles te maken met het feit dat men zich vaak ook als zodanig gedraagt. De momenten waarop bijvoorbeeld onze minister president zich wil profileren als populair iemand gaat het in vrijwel alle gevallen helemaal mis. OF hij klettert van een skateboard af of verzuipt bijna tijdens een ritje met een klassieke auto. Zijn daadkracht is navrant. Het parlement loop over hem heen en zijn invloed is afwezig.

Ook in dit geval heeft, als wij ons beperken tot ons land, Nederland boter op het hoofd. Men gaat er vanuit dat u de schandalige beledigingen aan het adres van bijvoorbeeld Pim Fortuyn bent vergeten. Dit terwijl de demonisering van Fortuyn door de media en politici mede ertoe heeft mogen leiden dat hij uiteindelijk door een linkse extremist geëxecuteerd werd die in hem de personificatie van het nazisme zag.

Zijn corruptie:

Tegen de politicus en zakenman Berlusconi liepen de afgelopen twintig jaar meerdere processen, maar nog geen enkele zaak leidde tot een definitieve veroordeling. In hoger beroep won hij verscheidene zaken. Ook de laatste zaak waarin er een uitspraak volgde (2007), inzake de beschuldigingen dat hij in de jaren ‘80 rechters zou hebben omgekocht en smeergeld zou hebben betaald bij de overname van voedselketen SME, won Berlusconi met glans. De rechter liet niets heel van de beschuldigingen. “Het misdrijf heeft niet bestaan en hij (Berlusconi) heeft het niet gedaan”, zei de voorzitter van het hof. Een lagere rechtbank had Berlusconi eind 2004 al vrijgesproken van de beschuldigingen aan zijn adres.

De beschuldigingen aan zijn adres lijken vooral politiek gemotiveerd te zijn. Berlusconi is moeilijk zo niet nagenoeg onmogelijk te verslaan als politieke tegenstander en als zakenman. Dit zou wel eens de reden kunnen zijn dat men Berlusconi op een alternatieve wijze probeert uit te schakelen als politieke opponent en zakelijke concurrent. Helaas horen wij, wederom via de linkse media, veel over de jarenlange beschuldigingen aan zijn adres maar krijgen de keren dat hij vrijgesproken is van deze beschuldigingen niet evenredig veel aandacht.

Meestal maakt de media zich er na een vrijspraak vanaf met een zijdelingse opmerking of vermeld men het in z’n geheel niet. Hierdoor blijft de indruk bestaan dat Berlusconi juridisch en strafrechtelijk zwaar besmet zou zijn. Deze indruk correspondeert niet met de realiteit.

Overige insinuaties:

De kritiek die wij hier horen zijn niet zelden insinuaties. Ik verwijs wederom naar de kwestie Fortuyn om u aan te geven hoe krachtig de insinuaties kunnen zijn. Ook al missen deze vaak enige grond in de realiteit en feiten. We kunnen veilig vaststellen dat men bijzonder ver gaat in pogingen om karaktermoord te plegen op de persoon Berlusconi. Door deze insinuaties niet te corrigeren zijn wij het beeld toegedaan dat Berlusconi een draak van een mens, zakenman en politicus is. Wederom strookt dit beeld niet met dat van veel Italianen.

De Italiaanse bevolkingen heeft Berlusconi meermaals tot hun president verkozen. In vrijwel alle gevallen, zeker gedurende de laatste verkiezingen van 2008 won zijn partij en de partijen waarmee hij een verbond sloot ruimschoots van de oppositie. Zodra men een centrum linkse regering verkiest dan weet men niet hoe snel men daar weer vanaf moet geraken. Het is nogal aanmatigend, en dan ben ik zeer mild, om de keuze en het beoordelingsvermogen van vele miljoenen, mogelijk zelfs enkele tientallen miljoenen Italianen in twijfel te trekken.

Het zegt wel iets over de ‘morele’ arrogantie van andere West Europese landen en de Europese Unie. Gelukkig kiezen de Italianen zelf hun leiders en laten wij dit niet over aan onze linkse pers en media, noch aan een volkomen ondemocratisch instituut als het Europese parlement.

Is Berlusconi te rechts?

Dat Berlusconi conservatief is valt in menig opzicht te betwijfelen. Hij is zeker niet vies van een seksuele escapade en een schandaaltje zo links en rechts. Feit blijft natuurlijk dat Italië een overwegend katholiek land is waarvan circa 90% van de inwoners zich christelijk noemt. Het is onvermijdelijk dat daaruit bepaalde denkbeelden voortvloeien die wij als oubollig of niet modern zouden betitelen. Nu is dit gewoon een voldongen feit. Vanwaar de ophef over een voldongen feit?

Nu heeft het feit dat diverse landen bijvoorbeeld streng of zelfs zeer orthodox islamitisch zijn bij linkse politici of mediapersonen er nooit toe mogen leiden dat men dit openlijk veroordeeld. Dit terwijl deze staatsreligie veel ernstigere consequenties heeft voor de bevolking. Waarom men een uitzondering maakt voor de christelijke aard van Italië, maar ook de Verenigde Staten is een vraag die moeilijk te beantwoorden is. Feit is echter dat men ook in dit geval erg selectief te werk gaat.

Wat we zelden vernemen is dat Berlusconi ook veel linkse aanhangers en vrienden heeft. Het heeft er alle schijn van dat onze media dit feit graag uit de schijnwerpers laat om u zodoende een zo eenzijdig beeld te geven als mogelijk is.

Conclusie:

Of Berlusconi een aardige man, een nette zakenman en een goed politicus is moeten wij overlaten aan de Italianen. Verder is het ieders recht hierover een mening te hebben. Het zou echter wel netjes zijn als wij bij het formuleren van onze mening rekening houden met de feiten en onrechtmatige of bewezen onzorgvuldige insinuaties vermijden of negeren. De Nederlandse media en kranten zouden hierin een zuivere rol moeten spelen. Feit is dat zij dit niet doen en u een eenzijdig beeld voorhouden die geen recht doet aan de werkelijkheid. Als wij daaruit een conclusie moeten trekken dan is het dat de Nederlandse media linkser is dan Berlusconi rechts is en dat de Nederlandse media onbetrouwbaarder dan Berlusconi is. Ik vrees dat daarmee ons probleem groter is dan het probleem dat de ‘wereld’ met Berlusconi heeft.