Na de moord op Theo van Gogh leek het of hij alleen maar vrienden en bewonderaars had. Het tegendeel was waar. Van Gogh was een veel verguisde man. Zijn plotselinge postume populariteit had hij vooral te danken aan het feit dat hij door ‘een geitenneuker’ werd vermoord. Daarover later meer.
In het dagelijkse leven was Theo van Gogh volgens veel mensen die hem kenden of met hem samenwerkten een onuitstaanbare man. In discussies met hem moest je wel van hele goede huize komen wilde je staande blijven. Een moment van zwakte of het volgens van Gogh niet hebben van een legitiem argument greep hij zondermeer aan om zijn discussiegenoot, in overdrachtelijke zin finaal af te maken. Van Gogh hield hieraan een flinke hoeveelheid vijanden over.
In tegenstelling tot de hekel die veel mensen aan van Gogh hadden liepen zijn acteur met hem weg. Hij schijnt een zeer aangenaam persoon te zijn geweest op de sets van zijn films. Hij hield daaraan verschillende warme vriendschappen aan over. Onder hen waren diverse islamitische acteur.
Van Gogh was als werknemer onhoudbaar. Van Gogh hield zich niet aan gemaakte afspraken. Afspraken die in de meeste gevallen handelden over hetgeen hij wel en niet mocht zeggen in zijn programma’s of columns. Veel kranten, tijdschriften, programmamakers en zenders namen Theo van Gogh, in de wetenschap dat de samenwerking binnen afzienbare tijd zou ontaarden in een knetterende rel en breuk, juist aan om eens flink wat publiciteit te genereren.
Theo van Gogh werd meer dan eens aangeklaagd door dees of geen voor uitspraken die hij deed. Hij werd er met name van beschuldigd een antisemiet te zijn, of tenminste antisemitische uitspraken gedaan te hebben. Een overtrokken conclusie. Theo van Gogh hekelde met name het koketteren met de holocaust van sommige bekende Joodse Nederlanders. Hij deed dit op zijn eigenzinnige wijze door keiharde soundbites te produceren in zijn columns.
De veronderstelling dat hij alle moslims geitenneukers noemde klopt niet. Hij noemde met name moslims die strijden voor het islamiseren van Nederland geitenneukers. Aan moslims an sich had hij niet zozeer een hekel. Wel hekelde hij de islam als zijnde een gewelddadige veroveringsideologie dat streeft naar kolonisatie van het westen.
Met name aan het laatste hield hij na zijn dood een grote schare fans over. Het merendeel van hen kende Theo van Gogh in zijn geheel niet, of slechts van naam. Met name een grote schare islam critici ziet in hem, na te zijn vermoord door een radicale moslim, een martelaar voor hun zaak. Of Theo van Gogh daar zelf blij mee zou zijn geweest valt te bezien. Vermoedelijk zou hij hen via een van zijn columns onderuit de zak gegeven hebben. Niet in de laatste plaats omdat zij zijn visie op een onbeperkte vrijheid [van meningsuiting] niet vertegenwoordigen noch vertolken.
Evengoed moeten wij de brutale rituele slachting van Theo van Gogh zien als een keerpunt in onze geschiedenis. Het heeft ons eens en voor altijd, voor zover de aanslagen in New York, Londen en Madrid, en natuurlijk de moord op Pim Fortuyn dit al niet deden, van onze naïviteit afgeholpen. Het drukte ons met de neus op het feit dat de radicale islam niet iets is dat zich alleen buiten onze landsgrenzen manifesteerde. Ook wij hebben te maken met representanten van de zuiver islam die de bereidheid hebben tot moorden over te gaan om hun zaak te bevorderen. Helaas moest, of u hem nou haten of lief had, Theo van Gogh eerst vermoord worden om dit besef tot ons door te laten dringen.
Het is vandaag op de kop af vijf jaar geleden dat Theo van Gogh op gruwelijke wijze en op klaarlichte dag vermoord werd. Er is in de tussenliggende tijd veel veranderd maar niets is opgelost. Feitelijk zijn de problemen groter dan ooit daarvoor. Natuurlijk is het winst dat wij thans vrijer kunnen praten over de islam als bedreiging van het westen. Was het niet dat de discussie in veel opzichten volledig doorgeslagen is.
Geert Wilders heeft niet het elan en de welbespraaktheid van een Pim Fortuyn. Hij beschikt ook niet over het clowneske imago van een Theo van Gogh dat er automatisch voor zorgt dat je doorhebt dat hij zijn boodschappen en zorgen verpakt in bewuste chargeringen. Wilders en zijn clan zijn obsessief met de islam en met name moslims bezig. Ondanks dat er zeer rake constateringen worden gedaan door eerdergenoemde lijkt iedere nuance verloren te zijn.
Zonder twijfel zijn dit de bijeffecten van de elkaar opvolgende moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh. Veel mensen zijn terecht het vertrouwen in de politiek en onze rechtsstaat verloren. Enerzijds omdat de politieke elite doelbewust hebben aangestuurd op de moord van Pim Fortuyn en anderzijds omdat onze rechtsstaat Theo van Gogh niet kon, en misschien ook niet wilde beschermen. Een patroon dat zich in het geval van Geert Wilders lijkt te herhalen.
Hierdoor is een explosieve situatie ontstaan. Een vonk is vermoedelijke voldoende om de boel de lucht in te doen gaan. Onze gedachten gaan alvast uit naar de mogelijk vele onschuldige slachtoffers, aan zowel de autochtone en allochtone maar ook de islamitische en niet-islamitische kant, die hiervan in materiële of fysieke zin de dupe van zullen zijn.
Voor ons staat vast dat, een zwartkijker als van Gogh soms ook was, dit niet zou zijn wat hij gewild had. Verbaal en met de pen was van Gogh misschien buitengewoon agressief en genadeloos, maar hij was geweldloos in hard en nieren. Zelfs op het moment dat Bouyeri hem letterlijk de hals af poogden te snijden waren zijn laatste woorden “maar wij kunnen er toch over praten!?” Dat was namelijk van Gogh’s ding. Praten, debatteren, en op het scherpst van de snede jouw mening formuleren. En dan mocht je beledigd of zelfs diep gegriefd zijn en hem zelfs voor de rechter slepen of hem met gelijke munt terugbetalen. Maar hoe dan ook zonder enige vorm van fysiek geweld.
Helaas zijn we dit station gepasseerd. En dit hebben we mede te danken aan enerzijds de mensen die menen uit naam van Fortuyn en van Gogh te kunnen of mogen spreken, en anderzijds zij die menen uit de naam van de islam, de moslims en zelfs de ‘profeet’ Mohammed te mogen spreken. En natuurlijk onze laffe overheid die, alleen maar met het eigenbelang in het vizier omzichtige pogingen doet tussen de strijdende partijen door te laveren zonder ook maar een keer een eerlijk standpunt in te nemen tegenover de elkaar bestrijdende partijen.
Een ding staat voor ons vast. Zowel Pim Fortuyn alsook Theo van Gogh zouden gruwen van de huidige situatie. Bedenkt u zich dit [eerst] eens voordat u weer eens meent uit een van beider naam te mogen spreken!
5 jaar na de moord op Van Gogh – waarom de vrijheid van meningsuiting zo belangrijk is.